หายไปนานเลยสำหรับเราเอง

และไม่ได้เจอะเจอใครเลย

ปัญหามีเยอะจนเหมือนเก็บตัว

แต่ก้ไม่ได้หนี แค่แรก ๆ รับไม่ไหว

แต่ตอนนี้ผ่านมาแล้วและเราทำได้

ถึงอาจไม่ดีในความคิดของคนอื่น

แต่สำหรับเราแล้วเราทำได้ดีที่สุดแล้ว

เท่าที่คนอย่างเราจะทำได้ในตอนนี้

วันนี้เหมือนเครียดไปป่าว

แต่ไม่ใช่หรอก แต่แค่อยากบอก

ให้สำหรับคนที่ค่อยห่วงใยเรา

และให้กำลังใจเรามาตลอด

ถึงแม้จะไม่ได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน

แต่แค่ของความต่างๆ ที่ส่งให้กัน

มันก็สำคัญและมีค่าที่สุดแล้ว

เรารู้ว่าพวกเรารู้สึกได้

โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมาย

แล้วเราคงได้เจอและคุยกันจ๊ะ

คิดถึงเสมอน่ะ และห่วงใยเช่นกัน

ชายคนหนึ่งพบรังไหมของตัวอ่อนผีเสื้อ
เขาเฝ้าจับตาความคืบหน้ามาตลอด
กระทั่งได้เห็นรอยปริขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่ผิวภายนอก
ชายคนนั้นจึงนั่งลงและเฝ้าจับตามองความเคลื่อนไหว
ของตัวอ่อนผีเสื้ออยู่นานหลายชั่วโมง

เขาเห็นมันพยายามดิ้นรนจะพ้นจากช่องเล็กๆของรังไหมให้ได้
แต่เมื่อไม่สำเร็จ เจ้าตัวน้อยก็หยุดการเคลื่อนไหว
เหมือนจะยอมรับว่า ไม่อาจขืนทำอะไรไปมากกว่านั้น
เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะช่วยตัวอ่อนแล้ว..
ชายคนนั้นจึงหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดเปิดช่องรังไหม
จนกว้างพอที่ตัวอ่อนจะสามารถออกมาได้อย่างง่ายดาย

ตัวอ่อนผีเสื้อน้อยจึงออกมาเผชิญโลกทั้งสภาพร่างกายบวมกลม
ตรงข้ามกับปีกที่มีขนาดเล็กนิดเดียว !
แต่เขาก็เฝ้าจับตามองตัวอ่อนนั้นต่อไป
ด้วยความหวังว่าอีกไม่ช้าปีกของมันจะขยายใหญ่ขึ้น
และแข็งแรงพอจะพยุงร่างกายมันได้เมื่อถึงเวลาอันควร

แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง !
ผีเสื้อน้อยต้องเดิน และคลานไปมาทั้งชีวิต
ด้วยสภาพร่างกายบวมกลม และ ปีกแห้งเล็กที่ไม่มีโอกาสจะบินได้
ภายใต้การดูแลอย่างอ่อนโยนของชายผู้หวังดี

สิ่งที่ชายคนนี้ไม่เคยเข้าใจก็คือ ธรรมชาติได้กำหนดมาแล้วว่า
ตัวอ่อนจะออกไปเผชิญโลกได้ ก็ต่อเมื่อของเหลวในร่างกายลดน้อยลง
จนลำตัวมีขนาดสมดุลกับปีกเท่านั้น
จึงจะสามารถลอดออกจากช่องว่างขนาดเล็กของรังไหมได้สำเร็จ

และถ้าตัวอ่อนได้ผ่านการดิ้นรนจนถึงเวลานั้น
มันจึงจะเติบโตเป็นผีเสื้อที่พร้อมโบกบินจากรังได้อย่างอิสระโดยแท้
การมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องผ่านอุปสรรคใด ๆ เลย
จึงมีแต่จะทำให้เราพิการและไม่แข็งแรง

การดิ้นรนฝ่าฟันอุปสรรคต่างหาก ที่เป็นหัวใจสำคัญของการดำเนินชีวิต
ซึ่งจะช่วยให้เรายืนหยัดอยู่ได้อย่างแข็งแกร่ง
เพราะอย่างนั้นภูมิใจกับการดิ้นรนในวันนี้เถอะ
ถ้าคุณหวังจะไปให้ถึงวันดีๆ ของชีวิตที่สามารถโบยบินได้อย่างเสรี...

---

พี่อั๋น..
เราไม่ได้พูดคุยกันนานแล้ว
ไม่รู้เลยว่าพี่สบายดีหรือเปล่า
เป็นห่วงพี่เสมอนะคะ
อยากให้พี่รู้ว่า มีกำลังใจอยู่ทางนี้อีกหนึ่งคน
แม้ว่าปัญหาและภาระหนักแค่ไหน
ลี่ก็เชื่อว่า พี่จะสู้และผ่านมันไปได้

การที่เราได้รู้จักใคร

สิ่งแรกที่เราจะนึกถึงนั้น

คืออะไร

คงไม่มีใครสร้างมาตรฐานไว้หรอก

เพราะมันเป็นสิ่งที่คาดหวังไม่ได้จริง

เราอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไปนาน

หรืออาจจะเป็นกำลังใจให้กัน

และอาจจะถึงรักกัน

ใครบางจะนึกว่าคนนั้นใช่

คงไม่มีใครนึกถึงใช่มั้ย

ว่าคือเค้าคนนั้นแน่นอน

ไม่มีใครตอบได้

แต่เราสามารถเลือกและกำหนดเองได้

อยู่ที่ว่าเราจะพร้อมที่จะยอมรับ

ในสิ่งที่เราเลือกแล้วหรือป่าวเท่านั้น

ขอแค่เรายึดมั่นในสิ่งที่เราเป็น

และเราต้องการ

มันไม่มีอะไรที่ผิดและถูกไปได้

จงเชื่อมั่นในตัวเอง

วันนี้อารมณ์ไม่รู้

รู้แต่ว่าอยากบอก

อยากให้รู้

และเข้าใจในตัวเอง

มันอาจจะไม่ใช่ข้อความที่ดี

แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่นึกได้ตอนนี้

วันเสาร์ฉันยังต้องเจออะไรอีก

หวังว่าคงไม่มีอะไรกวนใจ

กุ่ยเป็นบัดดี้เราเอง

และก็สอบปลัดติด

มีงานเลี้ยงเกิดขึ้นอีกแล้ว

ไม่อยากจะนึกว่ามันจะไม่ดี

แต่ขอสนุกให้เต็มที่ก็พอ

ทำไมต้องเจอกัน

เซ็งจิตมาก

เพราะทุกวันที่เจอในเอ็ม

จะไม่มีการทักทายกันเกิดขึ้น

เพราะอะไรไม่รู้

แต่ไม่อยากเกี่ยวข้องด้วยเลย

พักนี้เหนื่อยใจเล็กๆๆ

เมื่อนึกถึงเธอ

edit @ 2005/09/30 02:16:56